گام‌های کوچک اما پیوسته

خسرو خندان*

 

جشنواره گردشگری پایداردر جنگل ابر- عکاس: پرستو فخاریان

جشنواره گردشگری پایداردر جنگل ابر- عکاس: پرستو فخاریان

می‌گویند در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست،‌ این خیر می‌تواند دستگیری از نیازمندی باشد یا یاری دادن به بیماری لاعلاج،‌ تهیه جهاز یک نو عروس یا برداشتن زباله‌ای از طبیعت. اما آیا در انجام این خیر که حاجت هیچ استخاره‌ای نیز در آن نیست، می‌توان هدفمند بود؟ می‌‌توان به شکل سازمان‌یافته و برنامه‌ریزی شده و در طولانی‌مدت فعالیت کرد؟ چنانچه پاسخ به این پرسش مثبت باشد باید به دنبال مرکزی برای اهداف خیرخواهانه برای جامعه بود. چنین مراکزی که در نقاط مختلف جهان پراکنده‌اند سازمان‌های مردم‌نهاد هستند که با توجه به موضوع فعالیتشان در حوزه‌های مختلف سلامت،‌ فقر،‌ آموزش،‌ محیط‌زیست و ده‌ها مساله دیگر در جوامع مختلف به شکل داوطلبانه فعالیت می‌کنند؛ اما آنچه ما در ایران اغلب شاهدیم، کار خیری است که اغلب مقطعی اتفاق افتاده و نمی‌تواند فرهنگ اجتماعی را تغییر دهد. به این ترتیب فرد با بروز یک سانحه یا حادثه وارد عمل شده و پس از مدتی آن را به فراموشی می‌سپارد و مشکل همچنان پابرجا می‌ماند. ما تنها در معدود مواردی توانسته‌ایم به شکل نظام‌مند عمل کنیم؛ از بارزترین و قدیمی‌ترین نمونه‌های سازمان‌های مردم‌نهاد شورای کتاب کودک است،‌ شورایی با قدمت پنجاه ساله که توسط یک بانوی ایران شکل گرفته و توانسته است به مرجعی برای سنجش اعتبار و ارزیابی کتاب‌های نگاشته شده در حوزه کودکان تبدیل شود. انجمن خیریه محک دیگر نمونه شاخص از این دست است که باز یادگاری از همت یک بانوی ایرانی به همراه دیگر علاقه‌مندان به مددرسانی به کودکان مبتلا به سرطان است. چنین نمونه‌هایی نشان می‌دهند هرجا که برنامه‌ریزی و میل به ساختار در میان اعضا وجود داشته آن سازمان فارغ از کمک‌های دولتی و تنها با پشتوانه فعالیت داوطلبانه توانسته است، پابرجا مانده و بخشی از معضلات جامعه را برطرف‌ کند یا در آگاهی‌بخشی و تغییر نگرش افراد موفق عمل کند. «دنیای اقتصاد» در اقدامی قابل توجه پرونده‌ای را به فعالیت داوطلبانه اختصاص داد و در آن وجوه مختلف چنین فعالیت‌هایی را در کنار معضلات آن در جامعه ایرانی برشمرد. از این رو مروری دوباره‌ بر مشکلات این حوزه در این نوشتار نخواهم داشت؛ تنها ذکر یک نکته را برای داوطلبان و علاقه‌مندان به چنین فعالیت‌هایی لازم می‌دانم و آن تعریف کار داوطلبی است. داوطلبی یک کار است و نباید آن را مقطعی و پرو‌ژه‌ای در نظر گرفت. داوطلبی فعالیتی است طولانی‌مدت برای رسیدن به یک هدف،‌ برای دستیابی به ایده‌آلی که از جامعه‌مان در ذهن داریم و همواره در گفت‌وگوهای خود از فقدان آن گلایه می‌کنیم. دست از گله کردن برداریم،‌ زمینه علاقه خود را شناسایی کنیم و در اوقات فراغتی که همه‌مان داریم در همان زمینه به فعالیتی داوطلبانه مشغول شویم. آن‌قدر حفره‌های خالی در جامعه هست که هیچ‌کدام فضا را برای دیگری تنگ نخواهیم کرد؛‌ کافی است گام‌های کوچک اما درست برداریم. به جای اصلاح جهان یک حوزه مشخص انتخاب کنیم تا در یک بازه زمانی چند ساله محصول کار خویش را مشاهده کنیم.
*رییس هیات‌مدیره موسسه طنین طبیعت تیرگان

منبع: دنیای اقتصاد

http://www.donya-e-eqtesad.com/news/774661/

دسامبر 27, 2013 1:21 ب.ظ نوشته شده توسط : babakhani دیدگاه خود را بیان کنید
برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مرتبط

کارگروه توانمندسازی در کارگروه ارزشیابی مشارکتی

کارگاه ارزشیابی مشارکتی پروژه توانمندسازی اجتماع محور به همت تیم مدیریت دانش (انجمن بوم پژوهان) و با حضور تسهیلگران انجمن های میانی و نمایندگان گروه های محلی از سه استان کرمانشاه، گیلان و سمنان در روزهای بیست و یک و بیست و دوم آبان ماه۱۳۹۴ برگزار شد.

با عضویت در خبرنامه تیرگان ، از آخرین رویدادها و اخبار آگاه شوید